Zadzwoń do nas: 510 155 640

SPIS

1. Jednorazowa amortyzacja w 2020 r.

2. Wypłata dywidendy - rozliczenie w CIT

3. Pomyłkowa adnotacja „mechanizm podzielonej płatności” na fakturze, a koszty uzyskania przychodów

4. Zapłata na rachunek spoza białej listy podatników VAT

5. KPiR - zniesienie obowiązku prowadzenia ewidencji wyposażenia oraz kart przychodów pracowników 

 

 

1. Jednorazowa amortyzacja w 2020 r.

Podatnicy podatku dochodowego (PIT lub CIT), którzy posiadają status małego podatnika oraz podatnicy rozpoczynający prowadzenie działalności mogą dokonywać jednorazowych odpisów amortyzacyjnych od niektórych środków trwałych do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 50 000 euro. Limit ten dla roku 2020, po przeliczeniu według średniego kursu euro z dnia 1 października br., wynosi 219 000 zł.

Podatnicy uprawnieni do jednorazowej amortyzacji

Prawo do jednorazowej amortyzacji, co do zasady, mają mali podatnicy oraz podatnicy rozpoczynający prowadzenie działalności gospodarczej w odniesieniu do środków trwałych zaliczonych do grupy 3-8 KŚT (z wyłączeniem samochodów osobowych), w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym równowartości kwoty 50 000 euro łącznej wartości tych odpisów amortyzacyjnych.

Środki trwałe zaliczane do grupy 3-8 KŚT, z wyłączeniem samochodów osobowych, tj.:

1) kotły i maszyny energetyczne (KŚT 3),

2) maszyny, urządzenia i aparaty ogólnego zastosowania (KŚT 4),

3) maszyny, urządzenia i aparaty specjalistyczne (KŚT 5),

4) urządzenia techniczne (KŚT 6),

5) środki transportu, z wyłączeniem samochodów osobowych (KŚT 7),

6) narzędzia, przyrządy, ruchomości i wyposażenie, gdzie indziej niesklasyfikowane (KŚT 8).

Jednorazowej amortyzacji nie podlegają budynki i lokale oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego, a także spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego (KŚT 1) oraz obiekty inżynierii lądowej i wodnej (KŚT 2).

Moment dokonania odpisu amortyzacyjnego
Dowolny miesiąc roku podatkowego, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji środków trwałych, nie wcześniej jednak niż miesiąc wprowadzenia go do tej ewidencji. Jeżeli z uwagi na limit jednorazowej amortyzacji podatnik nie mógł jednorazowo zamortyzować środka trwałego, to od następnego roku podatkowego kontynuuje jego amortyzację, dokonując odpisów amortyzacyjnych metodą degresywną lub liniową. Suma odpisów amortyzacyjnych nie może przekroczyć wartości początkowej tego środka trwałego.

Wyrażona w euro kwota limitu jednorazowej amortyzacji obowiązuje w przypadku podatników (tj. małych podatników i rozpoczynający prowadzenie działalności) podatku od osób fizycznych, jak również w przypadku podatników podatku od osób prawnych, o czym mówi art. 22k ust. 7-13 oraz art. 5a pkt 20 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i odpowiednio art. 16k ust. 7-13 oraz art. 4a pkt 10 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

Status małego podatnika w PIT i CIT w 2020 r.

W celu ustalenia prawa do jednorazowej amortyzacji w 2020 r. należy więc określić, którzy podatnicy będą posiadać status małego podatnika. Decyduje o tym wielkość osiągniętych przychodów w obecnym roku podatkowym.

Co istotne, od 1 stycznia 2020 r. zostaje podwyższony limitu przychodów dla małego podatnika w PIT i CIT – z 1,2 mln euro do 2 mln euro. Wynika to z nowelizacji z 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia uproszczeń dla przedsiębiorców w prawie podatkowym i gospodarczym (Dziennik Ustaw rok 2018 poz. 2244).

W efekcie zmian limit przychodów decydujący o statusie małego podatnika dla celów PIT i CIT w roku 2020 będzie wynosił 8 747 000 zł. Będzie więc o ponad 3,6 mln zł wyższy od limitu obowiązującego dla roku 2019.

Ważne!
Przeliczenia kwot limitów wyrażonych w euro dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego przez NBP na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1000 zł. Kurs euro na dzień 1 października 2019 r. wyniósł 4,3734 zł.

Limit jednorazowej amortyzacji w 2020 r.

Jak już wspomniano, wysokość jednorazowych odpisów amortyzacyjnych nie może przekraczać w roku podatkowym równowartości kwoty 50 000 euro łącznej wartości tych odpisów amortyzacyjnych.

A zatem, dokonując przeliczenia, limit jednorazowej amortyzacja w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku od osób prawnych obowiązujący dla roku 2020 wynosi 219 000 zł. Dla roku 2019 limit ten wynosi 214 000 zł, co oznacza, że dla 2020 roku jest on wyższy o 5 000 zł.

Jednorazowa amortyzacja do 100 tys. zł (fabrycznie nowych środków trwałych)

Dodajmy, że obecnie każdy podatnik, tak podatnik podatku od osób fizycznych, jak i podatnik podatku od osób prawnych, bez względu na wielkość osiąganych przychodów ma prawo do zaliczenia w koszty podatkowe jednorazowego odpisu amortyzacyjnego do 100 tys. zł. Co wynika z zapisów art. 22k ust. 14-21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 16k ust. 14-21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

A zatem, wszyscy podatnicy prowadzący działalność gospodarczą mogą skorzystać z preferencyjnej amortyzacji i dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej nabytych fabrycznie nowych środków trwałych zaliczonych do grupy 3–6 i 8 Klasyfikacji w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 100 tys. zł.

Kwota 100 tys. zł obejmuje sumę odpisów amortyzacyjnych i wpłaty na poczet nabycia środka trwałego, zaliczonej do kosztów uzyskania przychodów.

Podstawa prawna:

- ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509 ze zm.),

- ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1036 ze zm.),

- ustawa z 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia uproszczeń dla przedsiębiorców w prawie podatkowym i gospodarczym (Dziennik Ustaw rok 2018 poz. 2244).

wróć do spisu 

 

2. Wypłata dywidendy - rozliczenie w CIT

Dla wielu przedsiębiorców i inwestorów, koniec roku był okresem związanym z kalkulacją wyniku finansowego i wpłatą długo oczekiwanej dywidendy. Zanim jednak udziałowcy będą mogli cieszyć się z wypracowanych zysków, należy pamiętać o prawidłowym rozliczeniu podatku dochodowego (CIT) od dywidendy.

Podstawowe zasady opodatkowania dywidendy

Po pierwsze należy wskazać, że dochody z dywidendy zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 1) ustawy o CIT stanowią przychody z zysków kapitałowych.

Po drugie, istotne jest, że płatnikiem podatku jest wypłacająca Spółka. Oznacza to, że podmiot otrzymujący dywidendę otrzymuje już kwotę netto, tj. pomniejszoną o kwotę podatku. Beneficjent dywidendy musi wykazać dochód w zeznaniu rocznym. Istotne jest również, że podatek od dywidendy ma charakter zryczałtowany, tj. nie dochodzi do pomniejszenia kwoty przychodu o kwotę kosztów uzyskania przychodu. Stawka podatku od dywidendy wynosi 19%.

W przypadku, gdy beneficjentem dywidendy jest osoba prawna, na płatniku ciąży obowiązek przesłania do organu podatkowego właściwego według siedziby podatnika deklaracji CIT-6R. Płatnik powinien to uczynić do końca pierwszego miesiąca roku następującego po roku podatkowym, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Zwolnienie w podatku od dywidendy

Nie zawsze podatnicy będą zobowiązani do zapłaty podatku od dywidendy. W art. 22 ust 4 ustawy o CIT wskazano, że dochody z dywidendy są zwolnione z opodatkowania przy łącznym spełnieniu 4 warunków:

1. Wypłacającym dywidendę oraz inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych jest spółka mająca siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2. Uzyskującym dochody (przychody) z dywidend oraz inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, mających siedzibę lub zarząd na terytorium RP jest spółka podlegająca w Rzeczypospolitej Polskiej lub w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania;
3. Spółka otrzymująca dywidendę, posiada bezpośrednio nie mniej niż 10% udziałów (akcji) w kapitale spółki wypłacającej dywidendę (w przypadku, Szwajcarii próg ten wynosi 25%);
4. Spółka, otrzymująca dywidendę, nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na źródło ich osiągania.

Aby skorzystać ze zwolnienia, podmiot uprawniony do otrzymania dywidendy musi być posiadaczem udziałów w wysokości wskazanej w pkt 3 przez okres minimum 2 lat (warunek ten może być spełniony również po wypłacie dywidendy). Oprócz spełnienia powyższych przesłanek, należy posiadać oświadczenie beneficjenta dywidendy o spełnianiu warunków zwolnienia.
Ustawodawca dodatkowo wprowadził mechanizm zabezpieczający przez skorzystaniem z powyższego zwolnienia w przypadku działań sztucznych, które nie posiadają uzasadnienia ekonomicznego.

Opodatkowanie dywidend w przypadku, gdy beneficjentami są podmioty zagraniczne

Podmiotowi zagranicznemu, któremu jest wypłacana dywidenda również przysługiwać może zwolnienie na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy o CIT. W tej sytuacji, oświadczenie o spełnianiu warunków zwolnienia dodatkowo musi zawierać potwierdzenie, że spółka albo zagraniczny zakład jest rzeczywistym właścicielem (beneficial owner) wypłacanych należności. Dodatkowym warunkiem jest również udokumentowanie miejsca siedziby dla celów podatkowych, uzyskanym od beneficjenta dywidendy, certyfikatem rezydencji.
W przypadku, gdy podatnikom nie przysługuje zwolnienie na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy o CIT, warto zwrócić uwagę na postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zawartej pomiędzy RP, a państwem w którym swoją siedzibę lub zarząd ma beneficjent dywidendy.

Niejednokrotnie umowa o unikaniu opodatkowania przewiduje niższą stawkę podatku u źródła niż ustawowe 19%. Warunkiem skorzystania z niższej stawki podatkowej lub zwolnienia wynikających z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, jest udokumentowanie jej miejsca siedziby dla celów podatkowych certyfikatem rezydencji, lub, w przypadku istnienia zagranicznego zakładu – zaświadczeniem wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej państwa.

Należy pamiętać, że zgodnie z przepisami uCIT, płatnik obowiązany jest do dochowania należytej staranności w zakresie weryfikacji dopuszczalności zastosowania obniżonej stawki lub zwolnienia. Przy czym oceniając czy płatnik jej dochował, bierze się pod uwagę charakter oraz skalę jego działalności. Z powyższego wynika, że surowiej mogą być oceniane duże podmioty, prowadzące wyspecjalizowaną działalności i mające większe możliwości w zakresie weryfikacji uprawnień do skorzystania ze zwolnienia.

Opodatkowanie dywidendy powyżej 2 000 000 zł – nowe zasady

Od 1 lipca 2020 obowiązywać będą odmienne zasady opodatkowania dywidendy w przypadku, gdy jej wartość wypłacana w skali roku na rzecz jednego podmiotu jest wyższa niż 2 000 000 zł. W tej sytuacji płatnik niezależnie od spełniania warunków zwolnienia lub odmiennych zasad opodatkowania wskazanych w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania, potrąca podatek w podstawowej wysokości od nadwyżki powyżej 2 000 000 zł. Podatnik następnie może ubiegać się o zwrot różnicy pomiędzy kwota pobraną a kwotą należną. Powyższe rozwiązaniu ma na celu zastąpienie kontroli następczej, kontrolą uprzednią. W celu odzyskania nadpłaty należy złożyć elektronicznie wniosek o zwrot podatku WH-WCZ (w zakresie CIT) albo WH-WPZ (w zakresie PIT).

Do wniosku o zwrot podatku należy dołączyć:

• Certyfikat rezydencji podatnika;
• dokumentację dotyczącą przelewów bankowych lub inne dokumenty wskazujące na sposób rozliczenia lub przekazania należności, z którymi wiązała się zapłata podatku;
• dokumentację dotyczącą zobowiązania do wypłaty należności;
• oświadczenia podatnika dotyczące spełnienia poszczególnych warunków zwolnienia;
• oświadczenie podatnika, że w odniesieniu do czynności, w związku z która składany jest wniosek o zwrot podatku, podatnik jest podmiotem, na którym ciąży obowiązek podatkowy, a także, oświadczenie podatnika, że spółka albo zagraniczny zakład jest rzeczywistym właścicielem należności;
• oświadczenie podatnika, że prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju siedziby podatnika dla celów podatkowych, z którą wiąże się uzyskany przychód;
• uzasadnienie Wnioskodawcy, że spełnione są warunki będące przedmiotem oświadczeń wskazanych w dwóch powyższych podpunktach;
• dokumentację wskazującą na ustalenia umowne, z powodu których płatnik wpłacił podatek z własnych środków i poniósł ciężar ekonomiczny tego podatku (w przypadku gdy wniosek jest składany przez płatnika).

Podatnicy jednak nie będą cieszyć się zbyt szybko ze zwróconych środków, bowiem organ ma sześć miesięcy (z możliwością przedłużenia) na dokonanie zwrotu. Możliwe jest jednak uniknięcie czasochłonnej i problematycznej procedury odzyskiwania nadpłaty. Płatnik może złożyć oświadczenie WH-OSC, w którym oświadcza, że jest w posiadaniu dokumentów wymaganych do stosowania stawki podatku lub zwolnienia na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz, że z zachowaniem należytej staranności przeprowadził weryfikację okoliczności wykluczających możliwość stosowania korzystniejszej stawki podatku lub zwolnienia i takowych okoliczności nie stwierdził. Oświadczenie powinno zostać złożone przez kierownika jednostki w rozumieniu ustawy o rachunkowości. Co istotne, nie może zostać złożone przez pełnomocnika.

Czas trwania „ochrony” przed zapłatą 19% stawki podatku w przypadku złożenia powyższego oświadczenia wynosi zaledwie 2 miesiące. Po tym czasie, by móc znowu dokonać wypłaty z uwzględnieniem niższej stawki, należy złożyć kolejne oświadczenie.

W przypadku, gdy zwolnienie z podatku u źródła wynika z art. 22 ust. 4 ustawy o CIT, podatnik może nadal je stosować po przekroczeniu kwoty wypłaconej dywidendy o ile uzyska opinię o stosowaniu zwolnienia w trybie art. 26b ustawy o CIT. W celu uzyskania Opinii, wnioskodawca, którym może być podatnik lub płatnik, o ile wpłacił podatek z własnych środków i poniósł ekonomiczny ciężar tego podatku, musi wykazać, że podatnik spełnia warunki do korzystania ze zwolnienia. Wniosek powinien zostać złożony do Naczelnika Urzędu Skarbowego, a opłata za jego złożenie wynosi 2 000 zł. Co do zasady, opinia jest ważna przez 36 miesięcy od dnia jej wydania.

Fiskus nie musi jednak spieszyć się z wydaniem rzeczonej opinii. Podobnie jak w przypadku dokonania zwrotu podatku, ma na to 6 miesięcy.

Trudno jest podejść do powyższych zmian z entuzjazmem. Podatnicy uzyskujący dochód z dywidendy będą musieli zmierzyć się z szeregiem nowych procedur, czasowym zamrożeniem środków oraz kosztami uzyskania opinii zabezpieczającej.

wróć do spisu 

 

3. Pomyłkowa adnotacja „mechanizm podzielonej        płatności” na fakturze, a koszty uzyskania przychodów

Czy w przypadku otrzymania od kontrahenta faktury, dokumentującej nabycie towarów lub usług innych niż objęte obligatoryjnym MPP, a mimo to oznaczonej klauzulą „mechanizm podzielonej płatności”, dla jej zaliczenia w ciężar kosztów podatkowych (od 1 stycznia 2020 roku) konieczne będzie dokonanie zapłaty w ramach mechanizmu podzielonej płatności? Na to pytanie odpowiedział Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 15 listopada 2019 r

Od 1 listopada 2019 roku w polskim prawie podatkowym obowiązują nowe przepisy regulujące zasady wystawiania faktur. Jest to konsekwencja nowelizacji ustawy o podatku od towarów i usług. Jeżeli faktura obejmuje dostawę towarów lub usług wymienionych w załączniku nr 15 do ustawy o VAT a wartość tej faktury wynosi co najmniej 15 tys. złotych - wystawca obowiązany jest umieścić na fakturze adnotację "mechanizm podzielonej płatności".

Z wnioskiem o indywidualną interpretację podatkową wystąpił podatnik, który miał wątpliwość odnośnie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatku udokumentowanego fakturą, która zawiera adnotację o MPP, ale nie obejmuje ona dostawy towarów lub usług z załącznika nr 15.

Wnioskodawca zajął stanowisko, że jeżeli "otrzymana od kontrahenta faktura dokumentująca nabycie towarów lub usług innych niż objętych obligatoryjnym MPP, będzie oznaczona klauzulą „mechanizm podzielonej płatności”, a ponadto:

  • będzie dokumentować wydatek związany z osiąganymi przez Wnioskodawcę przychodami,
  • zostanie zapłacona na rachunek znajdujący się w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2174, z późn. zm., dalej: „ustawa o VAT”),

dla jej zaliczenia do kosztów podatkowych od 1 stycznia 2020 r. nie będzie konieczna jej zapłata w mechanizmie podzielonej płatności".

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w indywidualnej interpretacji podatkowej z 15 listopada 2019 roku  (sygn. 0111-KDIB1-1.4010.387.2019.1.SG) przypomniał, że zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów spłeniających przesłankki negatywne, wymienionych w art. 16 ust. 1.

Od 1 stycznia 2020 roku nowelizacji ulegnie między innymi ustawa o CIT. Ustawodawca zaostrzył możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wszystkich wydatków niezależnie od kwoty czy też sposobu reguowania transakcji.

Przepis art. 15d ust.1 ustawy o CIT od 1 stycznia 2020 stanowić będzie, że podatnicy nie zaliczą do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z 6 marca 2018 r. -  Prawo przedsiębiorców:

1) została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego lub

2) została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług -  w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę towarów lub usługodawcę zarejestrowanego na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny,

3) pomimo zawarcia na fakturze wyrazów „mechanizm podzielonej płatności” zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o podatku od towarów i usług, została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności określonego w art. 108a ust, la tej ustawy.

Organ wydający interpretację indywidualną zgodził się z Wnioskodawcą.

Przypomniał, że wyrażenie "mechanizm podzielonej płatności" umieszczany ma być na fakturze w przypadku kumulatywnego spełnienia określonych warunków, a mianowicie transakcja dokonywana jest między przedsiębiorcami, faktura obejmuje dostawę towarów lub usług z załącznika nr 15 ustawy o VAT oraz faktura opiewa na kwotę co najmniej 15 tys. zł.

Zdaniem Dyrektora KIS jeżeli wystawca faktury umieścił na fakturze adnotację o MPP w przypadku dostawy innej niż dotycząca towarów i usług z załącznika nr 15, w takim wypadku faktura wystawiona jest wadliwie (niezgodnie z wymogami art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o VAT). Odbiorca faktury nie jest w takim przypadku zobowiązany do opłacenia jej w formie podzielonej płatności. Także w takiej sytuacji do Odbiorcy faktury nie będzie miało zastosowania wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT.

wróć do spisu 

 

4.Zapłata na rachunek spoza białej listy podatników VAT

Od 1 stycznia 2020 r. płatności wynikające z transakcji powyżej 15 tys. zł, które trafią na rachunki bankowe nieznajdujące się na tzw. białej liście podatników VAT, nie będą mogły być uznane za koszt uzyskania przychodu. A co w przypadków płatności na rachunki podmiotów zagranicznych? Ministerstwo Finansów informuje, że ten wymóg (i sankcja wyłączenia z kosztów) nie stosuje się do płatności na rzecz zagranicznych firm, które nie zarejestrowały się w Polsce jako podatnik VAT.

Biała lista VAT zwiększy biurokrację w handlu z zagranicą

W wykazie czynnych podatników znajdą się także zarejestrowane w Polsce zagraniczne firmy. Od 2020 r. większe płatności na ich rzecz powinny trafiać tylko na rachunki znane fiskusowi. Inaczej nie zostaną uznane za koszt uzyskania przychodu. Potwierdza to resort finansów.

W odpowiedzi na pytanie DGP Ministerstwo Finansów dodaje, że niewiele zmieni się przy płatnościach na rzecz firm, które nie zarejestrowały się w naszym kraju dla celów VAT. Jeśli więc taka wypłata będzie powiązana z firmowym przychodem i zostanie przez polskiego przedsiębiorcę właściwie udokumentowana, nadal będzie mogła być uznana za koszt.

Nadchodzi wielka zmiana

Zgodnie z nowelizacją ustawy o VAT (Dz.U. z 2019 r. poz. 1018) od września br. powstanie elektroniczny wykaz czynnych podatników (tzw. biała lista), który prowadzić będzie szef Krajowej Administracji Skarbowej. W wykazie będzie można sprawdzić, czy kontrahent był w chwili transakcji czynnym podatnikiem VAT. Znajdą się w nim również podane fiskusowi przy rejestracji lub aktualizacji numery rachunków bankowych i prowadzonych w spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych.

Zgodnie z nowymi przepisami od początku 2020 r. płatności wynikające z transakcji powyżej 15 tys. zł, które trafią na konta nieznajdujące się na białej liście, nie będą mogły być uznane za koszt uzyskania przychodu.

Niezarejestrowany bez kłopotów

W związku z tym pojawia się pytanie, jak traktować wpłaty na zagraniczny rachunek kontrahenta, którego nie ma na białej liście. Ministerstwo Finansów w odpowiedzi udzielonej DGP zwróciło uwagę na treść znowelizowanych art. 22p ustawy o PIT i art. 15d ustawy o CIT.

Z obu przepisów wynika, że sankcje w podatkach dochodowych będą dotyczyć tylko płatności przelewem „za fakturę wystawioną przez podatnika zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny”. Kłopotów więc nie będzie, gdy nasz kontrahent nie ma większych związków z Polską. Płatności na jego rzecz będą mogły być kosztem według obecnych zasad.

Nowe obowiązki

A co, jeśli zagraniczny kontrahent zarejestrował się dla celów VAT w naszym kraju, a polski przedsiębiorca o tym nie wie?

– W takim przypadku płatność wynikająca z transakcji o wartości powyżej 15 tys. zł niewątpliwie podlegałaby restrykcjom wynikającym z przepisów o białej liście. Przedsiębiorca przed zapłatą należności powinien więc na wszelki wypadek sprawdzić elektroniczny wykaz szefa KAS – tłumaczy Marcin Madej, doradca podatkowy w nip-inspektor.pl.

Zwraca uwagę, że taka weryfikacja dla celów ostrożnościowych zajmie przedsiębiorcy dużo czasu. Co więcej, wcale nie musi przynieść jednoznacznej odpowiedzi, czy kontrahent zarejestrował się w naszym kraju. – Chociażby dlatego, że korzystanie z białej listy ma być limitowane. Dziennie będzie można złożyć jedynie 10 zapytań o maksymalnie 30 podmiotów – zauważa ekspert.

Na jeszcze inny przypadek zwraca uwagę Krzysztof Ugolik, menedżer w dziale doradztwa podatkowego w PwC. – Może się zdarzyć, że zagraniczny kontrahent wprawdzie zarejestruje się dla celów VAT w Polsce, ale w ramach transakcji, którą realizuje, nie będzie działał jako podatnik. Przykładem może być sytuacja, w której prowadzimy biznes ze spółką mającą w naszym kraju stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej – mówi ekspert.

Dodaje, że jeśli usługi, za które płaci polski podatnik, będą świadczone z zagranicznej centrali, to taka transakcja powinna być rozliczana jako import usług nawet pomimo rejestracji firmy w naszym kraju.

– Ewentualna sankcja w PIT lub CIT nałożona tylko dlatego, że płatność trafi na zagraniczne konto centrali, które zapewne nie znajdzie się na białej liście, byłaby więc nieuzasadniona – uważa Krzysztof Ugolik.

Zagraniczne konta

Czy zagraniczne rachunki bankowe podatnika zarejestrowanego w Polsce znajdą się na białej liście? Z odpowiedzi MF wynika, że jak najbardziej. „Rachunki bankowe zamieszczane w wykazie podatników VAT będą obejmować wyłącznie rachunki rozliczeniowe w rozumieniu ustawy - Prawo bankowe. Informacja o rachunkach w bankach zagranicznych jest podawana przez podatników w zgłoszeniach identyfikacyjnych NIP-2” – wyjaśnił resort.

Płatności, które trafią na jakiekolwiek inne konto, nie będą więc zasadniczo mogły być uznane za koszt uzyskania przychodu. Sankcji będzie można jednak uniknąć, jeśli podatnik w ciągu trzech dni powiadomi o przelewie na niewłaściwe konto urząd skarbowy właściwy dla kontrahenta. To on zweryfikuje potem, czy konto faktycznie było wcześniej zgłoszone fiskusowi i powinno znaleźć się na białej liście – uspokaja MF.

Zdaniem Marcina Madeja zawiadomienia o przelewach na niewłaściwe konto nie są najlepszym pomysłem. – Dlaczego MF chce, aby trafiały one do urzędu skarbowego właściwego dla kontrahenta? Który przedsiębiorca ma wiedzę o właściwości urzędów skarbowych kontrahentów? Nie lepiej byłoby powiadomić własny urząd? – pyta ekspert.

Jego zdaniem błędem jest też niewskazanie elektronicznej formy takiego zawiadomienia. – W firmach mało kto przejmuje się zgłaszaniem na bieżąco zmian do listy rachunków bankowych przedsiębiorstwa. Konsekwencją znowelizowanych przepisów może więc być lawina zawiadomień o niewłaściwych przelewach, która trafi do urzędów skarbowych. Nie chciałbym być na miejscu pracowników, którzy będą te dane wprowadzać – podkreśla Marcin Madej.

Podobne wątpliwości zgłasza Krzysztof Ugolik. – Nowelizacja wprowadzająca białą listę zawiera delegację ustawową dla ministra finansów do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowego wzoru oraz zasad przesyłania takich zawiadomień. Mam nadzieję, że resort skorzysta z tej opcji i zdecyduje się na ustrukturyzowanie tego procesu w oparciu o komunikację elektroniczną. Byłoby to wielkim ułatwieniem zarówno dla podatników, jak i urzędów skarbowych – apeluje ekspert.

Resort finansów, odpowiadając na pytanie DGP, potwierdził także, że w sprawie przepisów o białej liście VAT zostaną wydane objaśnienia podatkowe. Dokument zostanie najprawdopodobniej opublikowany jesienią, gdy przepisy wejdą w życie i zakończą się trwające jeszcze rozmów z sektorem bankowym. ©

Białe plamy na białej liście VAT

Biała plama

Jaki problem

Co na to Ministerstwo Finansów

Płatności za media i abonament komórkowy, które trafią na rachunki wirtualne, mogą nie być kosztem uzyskania przychodu

Subrachunki tworzone masowo przez operatorów telekomunikacyjnych, dostawców energii elektrycznej i innych mediów nie znajdą się na białej liście. Nie są rachunkiem rozliczeniowym, o którym mowa w przepisach

Resort obiecał DGP rozwiązanie problemu do końca 2019 r., a więc przed wejściem w życie przepisów o sankcjach w podatkach dochodowych. Nieoficjalnie wiadomo, że rachunki wirtualne mają zostać powiązane z głównymi rachunkami firm energetycznych, telekomunikacyjnych itp., które znajdą się na białej liście VAT

Płatności, które trafią na rachunki depozytowe, powiernicze, escrow mogą nie być kosztem uzyskania przychodu

Takie rachunki nie są rachunkami rozliczeniowymi przepisanymi do sprzedawcy, o których mowa w przepisach o białej liście. Wniosek: wpłaty, które na nie trafiają (np. na rachunek depozytowy prowadzony przez notariusza), nie mogą być zaliczone do kosztów podatkowych

Problem ma zostać rozwiązany do końca 2019 r.

Płatności, które trafią na cesyjne rachunki bankowe mogą nie być kosztem uzyskania przychodu

Banki żądają od przedsiębiorców wpłat na rachunki cesyjne przed udzieleniem im kredytów. Środki są potem uwalniane wraz z terminową spłatą zobowiązań. Rachunki cesyjne są tworzone i zamykane masowo i wiąże się je z każdą konkretną umową kredytu. Nigdy nie były zgłaszane fiskusowi, a konieczność ich zgłaszania w 2020 r., aby uniknąć sankcji w PIT lub CIT, byłaby nieproporcjonalnym obciążeniem

Resort zapewnił DGP, że zna problem i pracuje nad tym, aby „od 1 stycznia 2020 r. sytuacja płacących na rachunki cesyjne była jednoznaczna”

Płatności za pomocą kart kredytowych i za pośrednictwem operatorów takich jak PayPal, PayU, BlueMedia mogą nie być kosztem uzyskania przychodu

Przedsiębiorca nie zna rachunku, na który przelewane są pieniądze, i nie ma pewności, czy znajduje się on na białej liście VAT

MF poinformowało DGP, że planuje analizę problemu we współpracy z sektorem bankowym, operatorami kart kredytowych, Krajową Izbą Rozliczeniową, NBP. Ma zostać wypracowane rozwiązanie, które pozwoli uniknąć sankcji przy płatnościach w e-handlu

Korzystanie z białej listy VAT ma być limitowane. Dziennie będzie można złożyć jedynie 10 zapytań o maksymalnie 30 podmiotów

To problem przede wszystkim dla dużych podmiotów, które realizują dziennie setki płatności różnym kontrahentom. W pewnym momencie nie będą mogły zweryfikować, czy płacą na konto znajdujące się na białej liście VAT

Resort wyjaśnił, że wprowadzenie limitu jest niezbędne, aby zapewnić wydajność białej listy. Limitów nie będzie też przy wyszukiwaniu ręcznym (najprawdopodobniej w dodatkowej wyszukiwarce, a nie przez interfejs API)

wróć do spisu 

5.Zniesienie obowiązku prowadzenia ewidencji wyposażenia oraz kart przychodów pracowników w pkpir

Projekt nowego rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów wprowadza zmiany w odniesieniu do obowiązku prowadzenia ewidencji wyposażenia oraz kart przychodów pracowników.

 

https://ksiegowosc.infor.pl/transparentPixel/?id=3018139 Pojawienie się nowej regulacji, która docelowo ma zastąpić obecnie obowiązujący akt z 2003 r., podyktowane jest przede wszystkim zmianą treści delegacji ustawowej, która upoważnia ministra właściwego ds. finansów publicznych do wydania rozporządzenia.

Jak wynika z uzasadnienia projektu: „Konieczne jest wydanie przez ministra finansów rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, zgodnie z zakresem upoważnienia zawartego w art. 24a ust. 7 ustawy PIT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2019 r.”

Nowe brzmienie art. 24a ust. 7 – „Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, szczegółowe warunki, jakim powinna odpowiadać ta księga, oraz szczegółowy zakres obowiązków związanych z jej prowadzeniem, w celu umożliwienia wykorzystania tej księgi jako dowodu pozwalającego na określenie zobowiązań podatkowych w prawidłowej wysokości.”

Wejście w życie nowego rozporządzenia nie będzie miało wyłącznie charakteru technicznego. Ustawodawca przewidział dodatkowo kilka interesujących zmian:

  • nowe rozporządzenie, uwzględnia przedsiębiorstwo w spadku oraz spółkę cywilną osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, które to podmioty obowiązane są prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów – § 2 projektu nowego Rozporządzenia,
  • nowe rozporządzenie znosi obowiązek prowadzenia ewidencji wyposażenia oraz kart przychodów pracowników – § 4 projektu nowego Rozporządzenia,
  • nowe rozporządzenie wprowadza dodatkowy warunek uznania księgi prowadzonej w systemie teleinformatycznym za prawidłową, tj. wykorzystywania programu komputerowego, za pomocą którego możliwe będzie wytworzenie elektronicznej postaci księgi zgodnej ze strukturą logiczną opublikowaną na BIP MF – § 28 projektu nowego Rozporządzenia.

Zgodnie z propozycją projektowane rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.

Link do projektu: https://legislacja.rcl.gov.pl/projekt/12322053/katalog/12602102#12602102

wróć do spisu